اندک دوستانم می‌دانند که عکاسی می‌کنم تا بتوانم پشت دوربین باشم و کمتر چیزی از من بماند که همیشه از چرخش روزگار و دیدن عکسها این دیرین یادگاران عزیزان و دوستان بغض رهایم نمی‌کند. و کاش آنقدر خوشبخت باشم که پیش از تبدیل شدن آلبوم عکسم به غمنامه بار سفر را ببندم. 

عمران صلاحی رفت.افسوس و دریغ. او اولین جای خالی آلبوم عکسم از بزرگانی است که از طریق " کافه تیتر " سعادت دیدارشان را داشتم.
روحش شاد.