سرنوشت گل با لبخند، درخت با امید و آب با تحمل و سکوت؛ و ما تنها نشستهایم و انتظار میکشیم؟ در این چرخهی بیپایان، خلقتمان چنان سنگینی میکند که باید بارهستی را بدوش گیریم و عاشقانه در زندگی بنگریم تا مگر معنایی دریابیم از این همه و سرنوشتی که همه درد است و انتظار.
برای دیدن عکسها بر روی " ادامه مطلب " کلیک کنید.
این پست آغاز مجموعهای است که در آن میکوشم اندکی از دلتنگی ایرانیان دور از وطن را با عکسهایی از تهران امروز بکاهم و در آشنایی آنها با تغییرات ریز و درشتی که کرده است اندک سهمی داشته باشم.
برای دیدن عکسها بر روی " ادامه مطلب " کلیک کنید.
تکرار و تکرار یک طرح، تکراری از یک سخن که اگر به گوش ناآشنا باشد ملالآور میگردد.مگر هنگامی که دست هنرمند اجزا را در کنار هم میچیند و از روح عشق در کالبدش میدمد و اثری میسازد از تکرار که اکنون تنها تقارن و شگفتی طرح و هنرمندی طراح است که به چشم میآید و بس.
برای دیدن عکسها بر روی " ادامه مطلب " کلیک کنید.
برای دیدن عکسها بر روی " ادامه مطلب " کلیک کنید.
برای دیدن عکسها بر روی " ادامه مطلب " کلیک کنید.
آسمانش را گرفته تنگ در آغوش
ابر با آن پوستین سرد نمناکش.
برای دیدن عکسها بر روی " ادامه مطلب " کلیک کنید.
حرکت و سکون؛ در درون ماست، معیارهایی که با آن شتاب روزمرگیهای زندگی را میسنجیم تا بپوشانیم سستیمان را در حرکت با دیدن سکون دیگران. ورنه هستی به جوشش است از یک لحظه دیدن معشوق.و باز ایستادنش سکوت است و نیستی و جهنمی ساکن و سرد خالی از ادراک دوست.
حکایت غریبیست ایمان محکم ما به آنچه باور داریم و ایستادگیمان تا پای جای برای ثبت حماقتمان در تاریخ.
برای دیدن عکسها بر روی " ادامه مطلب " کلیک کنید.
عمران صلاحی رفت.افسوس و دریغ. او اولین جای خالی آلبوم عکسم از بزرگانی است که از طریق " کافه تیتر " سعادت دیدارشان را داشتم.
روحش شاد.
فرم و رنگ؛ دارای قواعد آشناییست که تمامی معماران بدان اعتقاد دارند و هنر تنها مذهبی است که با ملاک قرار دادن ماهیتش و معیار زیبایی جهانی شده است.
چیزی هست در این تناسبات که زیباست و هنری، سازنده هرکه باشد با هر دینی هنرمندیست که تا اثر باقیست به ایمان و عشقش در کاری که ازو مانده کسی شک نمیکند.